Γράφει ο Άντης Ζέρβας
Προχθές έγραφα για το θάνατο του Π. Φύσσα και έκλεινα με μια επισήμανση, σχετικά με το πώς συνεχίζει η Χ.Α. να έχει την απήχηση που έχει: «οι μύθοι με τους οποίους μεγάλωνε επί δεκαετίες η ελληνική κοινωνία γέννησαν και πάρα πολλούς πραγματικούς φασίστες.» Δυστυχώς, πολύ γρήγορα θα πρέπει την παραπάνω πρόταση να την εμπλουτίσω με μια ακόμα. Δεν είναι μόνο οι μύθοι. Είναι και η αδυναμία τήρησης των κανόνων της λογικής (ναι, υπάρχουν τέτοιοι) και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά των συμπλεγμάτων που κουβαλάει ο καθένας.
Προχθές έγραφα για το θάνατο του Π. Φύσσα και έκλεινα με μια επισήμανση, σχετικά με το πώς συνεχίζει η Χ.Α. να έχει την απήχηση που έχει: «οι μύθοι με τους οποίους μεγάλωνε επί δεκαετίες η ελληνική κοινωνία γέννησαν και πάρα πολλούς πραγματικούς φασίστες.» Δυστυχώς, πολύ γρήγορα θα πρέπει την παραπάνω πρόταση να την εμπλουτίσω με μια ακόμα. Δεν είναι μόνο οι μύθοι. Είναι και η αδυναμία τήρησης των κανόνων της λογικής (ναι, υπάρχουν τέτοιοι) και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, μέσα από τα παραμορφωτικά γυαλιά των συμπλεγμάτων που κουβαλάει ο καθένας.
Η αφορμή για τα παραπάνω είναι κάποιες αναρτήσεις που μου έκαναν εντύπωση για αυτούς ακριβώς τους λόγους και περιστράφηκαν γύρω από δύο άξονες. Ο ένας προσπαθούσε να υποβαθμίσει τη δολοφονία Φύσσα, βάζοντάς την σε μια σούπα που περιείχε τα θύματα της Marfin, τα θύματα της 17Ν, την αριστερά, το δίκιο του εργάτη, τη νομιμοφροσύνη της Δούρου και διάφορα άλλα, πραγματικά άσχετα με το γεγονός.
Ο άλλος άξονας είχε να κάνει με τον ίδιο το Φύσσα και τη δράση του. Ένα «ναι μεν αλλά» που λίγο πολύ έλεγε ότι κι ο Φύσσας δεν ήταν λιγότερο λάτρης της βίας από τους θύτες του και άρα, ναι μεν κακώς τον σκότωσαν, αλλά όχι ότι ήταν και το καλύτερο παιδί. Από πού προκύπτουν αυτά; Από τους στίχους των τραγουδιών του!
Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα:











